Terapia dziecka z OCD – dlaczego sama terapiaz dzieckiem często nie wystarcza?

Praw­da jest taka, że więk­szość rodz­iców zaczy­na od niewłaś­ci­wego miejs­ca. Próbu­je: tłu­maczyć dziecku, że „nie ma się czego bać” uspoka­jać i odpowiadać na pyta­nia dos­tosowywać życie, żeby było łatwiej To dzi­ała… ale tylko na chwilę. A później OCD wraca sil­niejsze. Jeśli masz zro­bić jed­ną rzecz inaczej, zacznij od tego: Zobacz, gdzie w Twoim codzi­en­nym życiu pojaw­ia się OCD. Nie w teorii. W prak­tyce. Ile razy dzi­en­nie odpowiadasz na te same pyta­nia? W czym poma­gasz dziecku „na wszel­ki wypadek”? Czego unika­cie jako rodz­i­na? To nazy­wa się ako­modac­ja. I to właśnie ona (choć z dobrej intencji) podtrzy­mu­je OCD. Dru­gi krok, który zmienia wszys­tko: Nie zaczy­naj od zmi­any dziec­ka. Zacznij od zmi­any swo­jej reakcji. To trudne. Bo jako rodz­ic chcesz naty­ch­mi­ast ulżyć dziecku. Ale to właśnie Two­je reakc­je są miejscem, gdzie zaczy­na się zmi­ana. Nie chodzi o to, żeby „przes­tać poma­gać”. Chodzi o to, żeby poma­gać w sposób, który nie wzmac­nia OCD. I jeszcze jed­na waż­na rzecz: Jeśli OCD jest bard­zo nasilone (np. silne wybuchy emocji, niszcze­nie rzeczy, całkowite wyco­fanie ze szkoły) to naprawdę nie jest moment, żeby radz­ić sobie z tym samodziel­nie. Tu potrzeb­ne jest równoległe wspar­cie spec­jal­isty­czne. Jeśli jed­nak chcesz wiedzieć: ✔ jak rozpoz­nawać ako­modac­je ✔ jak krok po kroku zmieni­ać swo­je reakc­je ✔ co mówić dziecku, żeby go wspier­ać, ale nie wzmac­ni­ać OCD to dokład­nie tego uczę w moim kur­sie online — [link]